Remanent w KPiR
Podatnicy prowadzący ewidencje takie jak podatkowa księga przychodów i rozchodów z końcem roku podatkowego dokonują zamknięcia księgi. Jest to związane przede wszystkim z procesem remanentu. Jak go sporządzić?
Przed dokonaniem pierwszych zapisów dotyczących poniesionych wydatków bądź uzyskanych przychodów, do księgi wpisujemy wartość remanentu początkowego, sporządzonego na dzień otwarcia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W spisie ujmuje się wszelkie towary będące własnością przedsiębiorcy oraz towary obce znajdujące się w jego zakładzie.
Jeśli na dzień otwarcia księgi, podatnik nie posiada składników majątku podlegających remanentowi, do księgi wpisuje stwierdzenie, że remanent początkowy sporządzony na dany dzień wynosi zero. Natomiast w żadnym przypadku nie można pominąć remanentu - jego wartość wpływa bowiem na ustalenie dochodu podlegającego opodatkowaniu. Osoby, które kontynuują działalność gospodarczą i sporządzały remanent końcowy na dzień 31 grudnia roku poprzedniego, wartość remanentu wpisują jako remanent początkowy na dzień 1 stycznia roku następnego. Spis z natury należy wycenić i wpisać do księgi według poszczególnych pozycji lub kwotą zbiorczą.
W tym ostatnim przypadku należy dołączyć arkusz zawierający szczegółowy spis z natury. Jest on przechowywany łącznie z KPiR. O sporządzeniu remanentu początkowego na dzień rozpoczęcia działalności gospodarczej nie trzeba informować urzędu skarbowego.
Remanent końcowy
Proces zamknięcia księgi przychodów i rozchodów składa się z następujących czynności:
- sporządzeniem remanentu (spisu z natury),
- wyceną towarów i materiałów objętych spisem,
- wpisaniem do księgi wartości spisu z natury oraz rozliczenia dochodu za kończący się rok.
Remanent towarów handlowych oraz materiałów podstawowych i pomocniczych, należy przeprowadzić na koniec roku podatkowego. Spis z natury może stanowić podpisany wydruk z ewidencji magazynowej prowadzonej przy pomocy komputera, jednakże pod tym warunkiem, że stan według wydruku zostanie potwierdzony w rzeczywistości.
Spis z natury półwyrobów (półfabrykatów), wyrobów gotowych i braków własnej produkcji wycenia się według kosztów wytworzenia, a odpadów użytkowych, które w toku działalności utraciły swoją pierwotną wartość użytkową, wycenia się według wartości wynikającej z oszacowania uwzględniającego ich przydatność do dalszego użytkowania.
Z kolei spis z natury niesprzedanych wartości dewizowych wycenia się według cen zakupu z dnia sporządzenia spisu, a w dniu kończącym rok podatkowy - według cen zakupu, jednak w wysokości nie wyższej niż kurs średni ogłaszany przez NBP w dniu kończącym rok podatkowy, a wartość rzeczy zastawionych - według ich wartości rynkowej.
Przy działalności usługowej i budowlanej produkcję niezakończoną wycenia się według kosztów wytworzenia, z tym że nie może to być wartość niższa od kosztów materiałów bezpośrednich zużytych do produkcji niezakończonej.